سنّت
پيغمبر
در
قرآن صحبتی از سنّت
پيغمبر نيست.
در
قرآن صحبت از
سنّت (روش) خدا و
سنت گذشتگان و
افراد قبل
وجود دارد.
در باره
سنت خدا
آيات:
17:77 سوره
اسراء - 33:38 سوره
احزاب و 33:62
سوره احزاب -
35:43
سوره فاطر
- 40:85
سوره غافر
-
48:23
سوره فتح -
آيه 8:38 سوره
انفال - 15:13
سوره حجر
- 18:55
سوره كهف
را
ببينيد.
درباره
سنّت افراد
قبل آيه:
3:137
سوره آلعمران -
4:26 سوره
نساء را
ببينيد.
سنّت
يعنی روش، طرز كار.
پيغمبر اسلام (ص)
پيغمبر خدا
بود و وظيفه داشت پيام
خدا را بطور
روشن و صريح
بمردم برساند
و
اينكار را
انجام داد و
خودش نيز مثل
بقيه مردم
وظيفه داشت
تسليم حكم و
نظر خدا يعنی
مسلمان باشد و
از قرآن پيروی كند.
درباره
وظيفه پيامبری او آيه:
3:20
سوره آلعمران - 5:92 و 5:99 سوره
مائده - 13:40 سوره رعد -
16:35 و 16:82
سوره نحل
-
29:18
سوره عنكبوت -
36:17
سوره يس
- 42:48 سوره شوری - 64:12 تغابن
را نگاه كنيد.
لذا پيغمبر
غير از ابلاغ
وحی وظيفهای نداشت و
قانونگذار
نبود.
پيغمبر
(ص)
مسلمان و
تسليم محض حكم
و نظر خدا بود
و حرفی برخلاف
قرآن نميزد و
كاری
برخلاف آن
نميكرد.
در اين
باره آيه:
3:20
سوره آلعمران - 6:14 و 6:71 و 6:163
سوره انعام - 27:91 سوره نحل - 39:12 سوره زمر -
40:66
سوره مومن
(غافر) را
ببينيد.
پيغمبر
دروغ نميگفت و
واقعاً تسليم
حكم و نظر خدا
بود و حرفی
برخلاف قرآن
نميزد و كاری برخلاف
قرآن نميكرد.
در
مورد پيروی پيغمبر (ص) از
قرآن آيه:
6:50
سوره انعام -
7:203
سوره اعراف - 10:15 سوره
يونس
46:9
سوره احقاف را
ببينيد كه
ميفرمايد:
"من از
آنچه بمن وحی
ميشود (يعنی از
قرآن) پيروی ميكنم."
ميدانيم
كه پيغمبر (ص)
دروغ نميگفت و
حرفی برخلاف
قرآن نميزد و
كاری
برخلاف قرآن
نميكرد.
در
آيه 6:106 سوره
انعام - 10:109
سوره يونس
- 33:2
سوره احزاب و
45:18
سوره جاثيه
خداوند به پيغمبر (ص)
ميفرمايد:
"از آنچه
از خداوندت
بتو وحی ميشود
(يا شده) پيروی كن."
پيغمبر (ص)
همانطور كه
ديديم مسلمان
يعنی تسليم
محض حكم و نظر
خدا بود
و
كاری
برخلاف قرآن
يعنی آنچه به
او وحی شده
بود يا ميشد
نميكرد و حرفی
برخلاف آن
نميزد.
از
قول پيغمبر در
حديث اول و پنجم باب آخر كتاب
فضل علم اصول
كافی نقل شده
است كه فرمود:
"آنچه
موافق كتاب
خدا بود (از هر کسی
كه باشد)
بگيريد و هرچه
برخلاف كتاب
خدا بود (از
هر کسی كه
باشد)
ترک
كنيد.
و (ای
مردم آنچه از
قول من بشما
گفته شد كه
موافق كتاب
خدا باشد من
گفتهام و
آنچه مخالف
كتاب خدا باشد
من نگفتهام.)
آيه 4:127 و 4:176 سوره
نساء
ميفرمايد "درباره
زنان و کلاله (برادر و
خواهری
كه از برادر و
خواهر خود ارث
ميبرد)
از تو
فتوی
(اظهار نظر)
ميخواهند بگو
خدا درباره آن
فتوی
ميدهد."
حالا چگونه
ديگران فتوی ميدهند با
خودشان است.
برداشت
هر کسی از
قرآن برای خودش معيار و ملاك
عمل قرار دارد
نه برای
ديگران.
هر کسی
برداشت و نظر
خود را از
قرآن بايد
نظر خود بگويد
نه حكم خداوند:
دين و حكم و
نظر خدا چيزی است كه از آيات
قرآن بدست می آيد.
آيه 18:26
سوره كهف
ميفرمايد:
"خدا
کسی را در
قانونگذاری شريك خود
نميكند."