شفاعت

---

ما انسانها مطابق معلومات ناقص و فكر كوتاه خود تصور ميكنيم كه در قيامت

تمام ميلياردها انسانی كه در جهان زندگانی کرده و ميكنند و خواهند كرد همه همديگر را ميشناسند و بعضی ها شفيع ديگران ميشوند.

در صورتيكه خداوند در آيه 19:95 سوره مريم ميفرمايد:

" همه آنها (همه کسانی که در آسمانها و زمين هستند) روز قيامت به تنهائی پيش خدا ميآيند."

و در آيه 23:101 سوره مومنون ميفرمايد:

"وقتی در صور دميده شود (در روز قيامت) هيچگونه خويشاوندی ميان آنها وجود ندارد و از حال همديگر سؤال نميكنند."

و در آيه 31:33 سوره لقمان ميفرمايد:

"ای مردم، خودتان را از نافرمانی و عذاب خداوندتان حفظ كنيد و از روزی بترسيد كه پدری جزای فرزندش را نميدهد و فرزندی ذرهای

بجای پدرش جزا نميدهد. وعده خدا حق است. بنابراين زندگی دنيا (روابطی كه در دنيا وجود دارد) و شيطان فريبكار شما را فريب ندهند."

ولی مشركين بتهای خود را شفيع خود پيش خدا ميدانستند،

آيه 10:18 سوره يونس، درباره آنان ميفرمايد:

"غير از خدا چيزی را بندگی ميكنند كه ضرری به آنها نميزند و نفعی به آنها نميرساند و ميگويند اينها شفيعان ما پيش خدا هستند ..."

خداوند در آيه 21:47 سوره انبياء ميفرمايد:

"ما روز قيامت ترازوهای عدالت را ميگذاريم و به کسی ذرهای ظلم نميشود و اگر عملی به اندازه دانه خردلی باشد آن را به حساب می آوريم. ما برای رسيدگی به حسابها كافی هستيم"

بما در آيه 18:49 سوره كهف ميفرمايد:

" نامه اعمال گذاشته می شود و گناهكاران را می بينی كه از آنچه در آن است هراسان ميباشند و ميگويند:

وای بر ما اين چه جور پروندهای است؟! هيچ عمل كوچک و بزرگی نيست مگر به حساب آمده و فروگذار نشده

و هر كاری كه كردهاند حاضر می يابند و خداوند تو به کسی ظلم نميكند."

خداوند در آيه 2:281 و 2:286 سوره بقره ميفرمايد:

"از روزی بترسيد كه در آن روز پيش خدا برگردانده ميشويد و هر کسی جزای كارهائی كه كرده می بيند و به کسی ظلم نميشود."

و "هركس هر كار نيکی بكند. بنفع خودش است (نه ديگری) و هر كار بدی بكند به عهده خودش است."

و در آيه 2:134 و 2:141 بقره پس از اينكه درباره ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و فرزندانش صحبت شده ميفرمايد:

"آنها عدهای بودند كه از دنيا رفتند. هر كاری كردند مال خودشان است و كارهائی كه شما ميكنيد مال شما است

و درباره كارهائی كه ميكردند از شما بازخواست نميشود."

آيه 3:25 و 3:161 سوره آلعمران و 4:111 و 4:123 سوره نساء و 6:70 سوره انعام و 6:164 سوره انعام و 7:39 و 7:147 و 7:180 سوره اعراف و 9:82 و 9:95 سوره توبه و 10:52 سوره يونس و 14:51 سوره ابراهيم و 20:15 سوره طه و 21:47 سوره انبياء و 27:90 سوره نمل و 31:16 و 31:33 سوره لقمان و 32:17 سوره سبا و 36:54 سوره يس و 37:39 سوره صافات و 39:24 سوره زمر و 40:17 سوره مؤمن (غافر) و 42:22 سوره شوری و 45:14 سوره جاثيه و 45:22 سوره جاثيه و 45:28 سوره جاثيه و

46:14 سوره احقاف و53:38 سوره نجم و 53:39 سوره نجم و 53:40 سوره نجم و 53:41 سوره نجم و 56:24 سوره الواقعه و

66:7 سوره تحريم راهم ببينيد.

درباره لفظ شفاعت خداوند در آيه 10:18 سوره يونس و 39:3 سوره زمر ميفرمايد: مشركان ميگفتند:

"اينها (اين بتهای ما) شفيعان ما پيش خدا هستند." و "ما اينها را فقط برای اين عبادت ميكنيم كه ما را به خدا نزديک كنند."

امروزیها هم همين را دليل اعتقاد غلط خود بيان ميكنند. .

قرآن در آيه 2:48 و 2:123 و 2:254 سوره بقره ميفرمايد: روز قيامت شفاعتی وجود ندارد.

آيه 6:94 سوره انعام و و 26:101 سوره شعراء و 26:100 سوره شعراء و 30:13 سوره روم و 23 يس 40:18 سوره مومن(غافر) و 74:48 سوره مدثر را هم ببينيد.

آيه 6:51 و 6:70 ميفرمايد:

" شفيعی غير از خدا وجود ندارد."

آيه 32:4 سوره سجده و 39:44 سوره زمر را ببينيد.

در مورد شفاعت با اجازه خدا برای کسی كه بپسندد:

آيه 34:23 (سوره سبا)

"... شفاعت پيش خدا فايدهای ندارد مگر برای کسی كه خودش درباره او اجازه دهد."

و آيه 19:87 (سوره مريم)
" اختيار شفاعت را ندارند مگر کسی كه از خداوند رحمان عهدی گرفته باشد."

و آيه 20:109 (سوره طه)

"در آن روز شفاعت سود ندارد مگر از کسی که خدا به او اجازه دهد و به حرف زدنش راضی باشد."

و آيه 53:26 (سوره نجم)

"فرشتگان زيادی در آسمانها هستند كه شفاعتشان ذرهای فايده ندارد مگر پس از رضايت و اجازه خداوند."

و آيه آيت الکرسی 2:255 (سوره بقره)

" ... آنچه در آسمانها و زمين است مال اوست. چه كسی بدون اجازه او ميتواند پيش او شفاعت كند؟ ..."

و آيه 10:3 (سوره يونس)

"خداوند شما خدائی است كه آسمانها و زمين را در شش مرحله آفريد و بعد بر عرش قرار گرفت.

امور را تدبير ميكند، شفيعی وجود ندارد مگر بعد از اجازه او.

پس خدائی را كه او فقط صاحب اختيار شماست بندگی كنيد (بنده و مطيع محض و بدون چون و چرای هيچكس جز او نباشيد).

آيا متوجه نميشويد؟"

و آيه 21:28 (سوره انبياء)

"خدا آنچه روبروی آنها و آنچه پشت سرشان است را ميداند

و فقط برای کسانی که خدا بپسندد شفاعت ميکنند و از خدا هراسانند."

آيه 19:87 سوره مريم درباره کسی كه از خدا عهدی گرفته صحبت ميكند.

درباره بعضی از فرشتگان در آيه 53:26 سوره نجم ميفرمايد:

"فرشتگان زيادی در آسمان ها هستند كه شفاعتشان ذرهای فايده ندارد مگر پس از رضايت و اجازه خدا."

درباره آنها در آيه 40:7 تا 40:9 سوره مومن(غافر) ميفرمايد:

"حاملان عرش و آنهائی كه اطراف عرش هستند با ستايش خداوندشان را بزرگ ميشمارند و بخدا ايمان دارند

و برای افراد باايمان طلب آمرزش ميكنند و ميگويند خداوندا، دامنه رحمت و علم تو همه چيز را فرا گرفته،

پس كسانی را كه توبه كردند و از راه تو پيروی كردند بيامرز و آنها را از عذاب آتش جهنم حفظ فرما.

خداوندا، آنها را به بهشتهای جاويدی كه به آنها و پدران و همسران و فرزندان درستكارشان (صالحشان) وعده دادی وارد كن.

چون تو توانا و حكيم هستی. و آنها را از بدیها حفظ كن.

کسی را كه در آن روز از بدیها حفظ کنی به او لطف كردهای و اين موفقيت بزرگی است."

و در مورد (کسی كه از خداوند رحمان عهدی گرفته.) آيه بعد آن يعنی آيه 19:88 سوره مريم ميفرمايد:

"گفتند خداوند رحمان فرزندی گرفته" چون مسيحيان ميگفتند (عيسی مسيح پسر خدا است)

آيه 9:30 ميفرمايد "يهوديان ميگفتند عزير (عزرا) پسر خداست."

و مشركان فرشتگان را دختر خدا می پنداشتند. آيه 17:40 سوره ِاسراء را ببينيد.

علی (ع) امام اول شيعيان و خليفه چهارم اهل سنت و صحابی بزرگ پيغمبر (ص) كه در خانه او بزرگ شده

در آخر خطبه 195 نهجالبلاغه صبحی صالح و 186 ترجمه فيض اسلام ميفرمايد:

"وقتی در صور دميده شود. شفيعی كه شفاعت كند وجود ندارد"

و در نامه 31 به فرزندش امام حسن (ع) مينويسد:

(بدان کسی كه خزائن آسمانها و زمين در دست او است ...

تو را به کسی كه برای تو پيش او شفاعت كند پناه نداده است و تو را از توبه كردن منع نكرده...)

قرآن در آيه 35:18 ميفرمايد:

”هيچكس بار گناه ديگری را بر نميدارد و اگر کسی كه بار گناهش سنگين است ديگران را برای برداشتن آن بكمك بخواند،

هيچكس هر چند قوم و خويش او باشد ذره ای از بارش را برنميدارد."

برگشت به فهرست مطالب