نماز
صلوة
درباره
اوقات نماز
خداوند در آيه
114 هود و
سوره 11
ميفرمايد:
"نماز را در
دو طرف روز و
پارهای از شب بر پا دار..."
منظور
از دو طرف روز
ظاهراً قبل از
طلوع و بعد از
غروب خورشيد ميباشد. يعنی نماز
صبح و مغرب.
و در
آيه 78 بنیاسرائيل
(اسراء) سوره 17
ميفرمايد:
"نماز را
از غروب
خورشيد تا
تاريکی شب و
سپيده صبح
بخوان..."
در
اين دو آيه
نماز بصورت صلوة،
آمده است.
آيه 130
طه سوره 20
ميفرمايد:
"... قبل از
طلوع خورشيد و
قبل از غروب
آن و قسمتی از
شب و اطراف
روز با ستايش
خداوندت او را
تسبيح بگو ..."
آيه 39 و 40 ق سوره 50
ميفرمايد:
"... قبل از
طلوع خورشيد و
قبل از غروب و قسمتی از
شب و بعد از
سجدهها با
ستايش
خداوندت را
تسبيح بگو. "
آيه
40:55 سوره مومن
(غافر)
ميفرمايد:
"... برای گناهت طلب
آمرزش كن و شب
و صبح با
ستايش، خداوندت
را به بزرگی
ياد كن."
آيه 48 و 49 طور
سوره 52
ميفرمايد:
"... وقتی بلند
ميشوی
و قسمتی از شب
و موقع ناپديد شدن
ستارگان
خداوندت را
تسبيح بگو."
آيه 41 و 42 احزاب
سوره 33
ميفرمايد:
"ای افراد
باايمان خدا
را زياد ياد
كنيد و صبح و شب
او را بپاکی
ستايش كنيد."
آيه 17 و 18 روم
سوره 30
ميفرمايد:
"خدا را
موقعی كه روز
را به شب و شب
را به روز
ميرسانيد
بپاکی ياد
كنيد
و شب
و ظهر در
آسمانها و زمين
ستايش به خدا
اختصاص دارد."
منظور
از تسبيح
خداوند او را
به بزرگی و
پاکی ياد كردن
است.
بعضی
از اين تسبيح
گفتن ها بعداً
بصورت نماز
درآمده است.
حمد
يعنی
ستايش خدا در موقع ظهر
هم بعداً
بصورت نماز
ظهر درآمده.
خداوند
در آيه 103 نساء
سوره 4
ميفرمايد:
"...نماز در
اوقات معينی
بر افراد
باايمان واجب
شده."
نماز
برای اين
واجب شده كه
انسان بياد
خدا و روز
قيامت (روز
جزا) باشد و كار زشت و
ناروا نكند.
چون
خداوند در آيه
45 عنكبوت
سوره 29
ميفرمايد:
"آنچه از
قرآن به تو وحی
شده بخوان و
نماز را بپا دار. چون
نماز از كارهای زشت و
ناپسند
جلوگيری ميكند.
مسلماً ياد خدا
بزرگتر است..."
پس
نماز برای اين واجب
شده كه انسان
بياد خدا و
روز قيامت باشد
و كار زشت و
ناروا نكند.
بنابراين
مسلمان بايد
بداند كه برای اين منظور
نماز ميخواند
نه اينكه خدا
به نماز او
احتياج دارد و
نماز برای انسان سازی است
و
مطابق ابتداء
آيه بهتر است
فرد مسلمان
قبل از نماز
مقداری
قرآن بخواند.
تا
از دستورها و
نظرهای
خداوند اطلاع
پيدا كند.
اگر
عربی نميداند
بايد ترجمه
قرآن را به
اين منظور بخواند.
خداوند
در آيه 20:14
طه به موسی (ع)
ميفرمايد:
"
نماز را برای
اينکه بياد من
باشی بر پا
دار."
درباره
ذكر نماز
خداوند در آيه
17:111 سوره
اسراء (بنی اسرائيل)
ميفرمايد:
"بگو
ستايش (بزرگداشت)
فقط برای خدائی است
كه فرزندی ندارد و در
فرمانروائی
هم شريکی
ندارد
و
ضعيف نبوده كه
احتياج به
مددكاری داشته
باشد و او را
هرچه بيشتر
بزرگ دار."
آيه 9 جمعه سوره 62
ميفرمايد:
"ای افراد
باايمان، وقتی ندای نماز جمعه
داده شد به
نماز بشتابيد
و خريد و فروش
را رها كنيد.
اگر
علم داشته
باشيد متوجه
ميشويد كه
اينكار بنفع
شما است."
چنين
تاكيدی در
مورد نمازهای ديگر
نشده.
درباره
نماز قصر:
نماز شكسته
آيه 4:101 سوره
نساء
ميفرمايد:
"وقتی در
سفر هستيد،
اگر ميترسيد
كه كافران
صدمهای به شما
بزنند اشكالی
ندارد كه از
نماز خود كم
كنيد (نماز را
شكسته بخوانيد)
چون
كافران دشمن
آشكار شما
هستند."
می بينيم
كه اين نماز،
نماز خوف،
نماز ترس از
حمله دشمنان
است نه نماز
سفر كه بعد
بخواهند
مقدار مسافتی
كه بايد طی
شود محاسبه
شود.
آيه 4:102 هم نماز
پيغمبر (ص) را در
موقع جنگ بيان
ميكند.
آيه 43 بقره سوره 2
ميفرمايد: "نماز را
بپا داريد و
زكات بدهيد و با
رکوع روندگان به
ركوع برويد."
و
آيه 77 حج سوره 22
ميفرمايد:
"ای افراد
باايمان ركوع
و سجده كنيد و
خداوندتان را
بندگی (اطاعت
محض) كنيد و
كار خوب بكنيد
تا رستگار
شويد."
آيه 53:63 سوره نجم
هم ميفرمايد:
"خدا را
سجده و عبادت
كنيد."
آيه 98 حجر سوره 15
ميفرمايد:
"با ستايش
خداوندت او را
تسبيح كن و از
سجده كنندگان
باش."
آيه
17:110 سوره اسراء
(بنی اسرائيل)
ميفرمايد:
"... نمازت
را بلند نخوان
آهسته هم
نخوان، حالتی بين اين دو
حالت را داشته
باش."
ولی
بجای اجراء
اين دستور بعضی
نمازها را
بلند
ميخوانند و
بعضی آهسته.
آيه 74 واقعه
سوره 56
ميفرمايد:
"بنام
فرمانفرمای بزرگت
تسبيح بگو."
كه در ركوع
گفته ميشود و
آيه اول سوره
اعلی سوره 87
ميفرمايد:
"بنام
فرمانفرمای بلند
مرتبه ات
تسبيح بگو."
نام
خداوندت را
منزه و پاك
ساز كه در
سجده گفته
ميشود.